Anne Baba Ayrılığı

0
10

Bütün evliliklerin yarısı boşanma ile sonuçlanır. Yani bu çok sık rastlanılan bir durumdur. Ancak boşanmayla psikolojik olarak mücadele etmek kolay değildir. Boşanma süreci, ilgili aile bireylerini ve yakın arkadaşların hepsini etkileyebilir (ebeveynler, çocuklar, anneanne, dede, yakın arkadaşlar ve diğerleri).

İnsanlar sıklıkla iki nedenle boşanma kararı alırlar. Birincisi, anlaşamadıkları için; ikincisi ise birbirlerine olan hisleri tükendiği için. Eğer ebeveynlerde geçimsizlik söz konusu ise, sık kavga ederler ve bu çocuklar tarafından fark edilir. Evli çiftlerin kavga etmeleri normal karşılansa da, çiftler sürekli kavga eder hale gelebilirler. Bu, ilgili herkes için sevimsiz bir durumdur.

Eğer ebeveynler birbirlerine bağlı hissetmiyorlarsa, birlikte daha az zaman geçirdikleri gözlemlenebilir. Sadece zorunlu kalındığında birliktelerdir. Çiftler arasında birbirlerinden ayrı vakit geçirmek doğal bir olaydır ancak bazı çiftler birbirlerinden tamamen kopma noktasına gelebilirler.

Çocuklar, boşanmanın sebebinin kendilerinin olduğunu düşünüp hatayı kendilerinde arayabilirler. Ancak çiftler, çocukları yüzünden boşanmazlar. Bu, kendi aralarında yaşadıkları bir süreçten kaynaklanır.

Çocukların, anne-babalarını bir araya getirmeye çalışması doğru bir tercih değildir. Bu şekilde çocuklar, çatışmanın ortasında kalabilir. Ebeveynlerin aralarındaki ilişki onların kendi sorumluluğudur ve aralarındaki meseleyi kendilerinin çözmesi gerekir.

Ebeveynleri boşanma sürecinde olan çocukların; üzgün, kızgın, depresif ve kaygılı olmaları normaldir. Anne-baba boşandığı anda bu duygular en yoğun şekilde yaşanır. Zamanla çocuklar kendilerini daha iyi hissetmeye başlar. Arada sırada bu durum konusunda kötü hissetmeleri ise normaldir. Anne-babası boşanan bireyler, çevrelerinden yardım alarak bu durumun üstesinden bir miktar gelebilirler. Ebeveynleri boşanmış olan arkadaş ile fikir alışverişi yapmak, bu durumla yeni tanışmış olan çocuklara yardımcı olacaktır. Bir terapistten yardım almak da seçenekler arasında düşünülebilir, terapist eşliğinde grup terapileri yapılabilir.

Boşanmanın ardından çocuğun bakımını üstlenmiş anne veya baba, ebeveynlik rolünü gevşetmemeli, annelik/babalık görevlerini yerine getirmelidir. Evde önceden uygulanan kurallar gevşetilmemelidir. Böyle bir durumun çocuğa etkisi, güvensizlik ve kaygı olarak görülür. Çocuklar sınırları ve limitleri test etmeye meraklı olsalar da, ancak sürekli ve sağlam bir düzen içinde gelişimlerini iyi bir şekilde gerçekleştirebilirler. Eğer çocuklar, ebeveynlerin her ikisinin evinde de vakit geçirmekte ise, evlerdeki kuralların benzer şekilde uygulanması çok önemlidir.

Boşanmış bireyler eşleriyle iletişime geçmeyi istemeyebilirler, ancak bu gereklidir ve önemlidir. Çocuk, her iki ebeveyne de ihtiyaç duyar. Vekalet ve nafaka gibi boşanma sırasında yapılan anlaşmalarda, çocuğun çıkarları göz önünde bulundurulmalı ve merkezde çocuğun çıkarları bulunmalıdır. Ebeveynlerin bu konuda aralarında anlaşamamaları, bir çeşit savaş içerisinde girmeleri, çocuğun ruhsal sağlığını ciddi şekilde etkileyebilir. Bir ebeveyn, çocuğunun diğer ebeveynle güçlü ve sevgi dolu bir ilişki yürütmesi için desteklemelidir. Bu, ortak anne-baba hedeflerine ulaşma anlamında önemli bir noktadır. Çocuğun her iki ebeveyn tarafından desteklenmesi, boşanma ile psikolojik mücadelede ona yapılacak en büyük iyiliktir.

Ebeveynlerin dikkat etmesi gereken başka noktalar da bulunmaktadır. Ebeveyn, çocuğunun diğer ebeveyn ile olan ilişkisine saygı duymalıdır. Bu, çocuğun boşanma durumuna adaptasyonunda önemli bir noktadır. Eşler çocuklarının önünde birbirlerini kötülememelidirler. Çocuklardan taraf tutulması beklenmemeli, ebeveynler arasında elçi olarak kullanılmamalı ve arada kalmalarına yol açılmamalıdır. Eşler, birbirleri hakkında bilgi edinmek için çocuklarını kullanmamalıdırlar. Birbirlerine acı çektirmek için çocuklarını piyon olarak kullanmamalıdırlar.

[Toplam:0    Ortalama:0/5]

Merak ettiklerini yorum olarak gönder!

Yorumunuzu giriniz
Lütfen adınızı giriniz: